Artist date Museum More

Museum More in Gorssel toont binnen haar collectie een interessante wisselwerking tussen klassiek realisme en hedendaagse beeldtaal. Ik heb het al vaker bezocht, het is een plek waar ik graag kom. Niet alleen vanwege de collectie, maar ook vanwege de prettige, rustige sfeer van het museum. Het is ruim, overzichtelijk en je kunt er in je eigen tempo de kunst bekijken.

Deze keer ging ik speciaal voor de tentoonstelling Démasqué met werken van Bryan Ley. Het werk van Mankes raakt me altijd, en ik was blij dat het grote werk van Lise Lou Sore er nog hing.

Bryan Ley

Ik volg Bryan Ley al een tijdje op Instagram, het was bijzonder om zijn werk in het echt te zien. Zijn portretten lijken echt, maar de mensen bestaan niet; hij bouwt ze zorgvuldig op uit beelden die hij online of in tijdschriften vindt. Materialiteit speelt een grote rol: hij spant bedrukte stoffen op en schildert de gezichten in dikke lagen, terwijl het patroon van de stof deels zichtbaar blijft. Het spel tussen zichtbaar en verborgen, tussen fictie en realiteit, past bij hoe ik in mijn eigen werk laag voor laag emoties en nuances probeer te vangen. En bij hoe ik zelf speel met aanwezigheid en afwezigheid in mijn tekeningen.

Jan Mankes

Mankes’ schilderijen lijken de tijd stil te zetten; ze ademen een rust en verstilling die diep raakt. Hij is een van mijn favoriete kunstenaars, juist door de sereniteit en zijn ingetogen kleurgebruik. Zijn kleuren zijn zorgvuldig gekozen, nooit nadrukkelijk aanwezig, maar vol nuance. Dat herken ik in mijn eigen werk, waarin ik met aardse, gedempte tinten werk om emoties weer te geven. En hoe ik net als in zijn werk laat zien hoe verstilde beelden krachtig kunnen spreken.

Lise Lou Sore

Het werk van Lise Lou Sore maakte indruk door de grootte en de fysieke aanwezigheid in de ruimte. Speciaal voor de tentoonstelling Size Matters maakte ze dit werk; helaas kon ik niet naar die tentoonstelling, maar ik was blij dat dit werk nog steeds te zien is in Museum MORE. Haar werk toont haarzelf in momenten van diepgaande emotie en maakt kwetsbaarheid intens voelbaar. Ze gebruikt kaasdoeken als drager, waardoor de kracht van de emotie en de aanwezigheid van de figuur nog sterker wordt. Het raakte me omdat ik in mijn eigen werk ook probeer emoties over te brengen, maar dan door mijn materiaal en kleurgebruik en het laag over laag te tekenen. Haar werk bevestigt voor mij dat kwetsbaarheid een beeld juist kracht geeft.

Naast de werken van deze kunstenaars  was er natuurlijk nog veel meer te zien. Zoals werk van Charley Toorop, de tentoonstelling European Realities | Schilderkunst 1919-1939 en zelfportretten van bekende en minder bekende kunstenaars.

Of het nu de subtiele meditatieve sfeer van Mankes is, de grote intens voelbare aanwezigheid van Lise Lou Sore, de zorgvuldig opgebouwde portretten van Bryan Ley, of de uiteenlopende werken van andere kunstenaars die er te ontdekken zijn: elk werk laat op een unieke manier zien hoe een houding, een gezicht of een sfeer emoties kan overbrengen. Het toont ook aan hoe rijk en veelzijdig de menselijke binnenwereld is, een onderwerp waarop ik nog lang niet uitgekeken ben.

Mijn bezoek aan Museum MORE was dan ook meer dan de moeite waard. Het gaf me nieuwe inspiratie voor dragers, materialen en technieken, die ik in mijn eigen tekeningen kan onderzoeken. Het inzicht dat materiaalkeuze, of het nu textiel, kaasdoek of een pigmentlaag is, zo’n bepalende rol kan spelen in de emotionele lading van een werk, neem ik mee in mijn eigen experimenten.

Van dit bezoek maakte ik ook een korte video. De reel is te bekijken op instagram via @kaatsstudio

Liefs,

Kaat