Zelfde gezicht, andere sfeer

In mijn werk blijf ik gefascineerd door de mogelijkheden om hetzelfde gezicht steeds weer anders te vangen. Hoe eenzelfde gelaat door gebruik van verschillende materialen en kleurpaletten telkens een andere emotie en sfeer kan krijgen. Het is alsof het ene beeld het verhaal anders vertelt dan het andere, terwijl het toch steeds dezelfde persoon is.

Vorig jaar maakt ik twee tekeningen van dezelfde vrouw.

Het eerste werk bestaat uit grafiet en bister. Slechts twee materialen, maar daarom niet minder expressief. De sfeer is sober en ingetogen. De zachte bistertinten geven het werk een kalme, bijna fluisterende ondertoon. De emotie verschuilt zich onder de oppervlakte, spreekt in stilte. Door de beperking in materialen ontstaat juist een intieme eenvoud die de aandacht volledig op het gelaat en de blik vestigt. Het nodigt uit om dichterbij te komen, om te luisteren naar wat niet wordt uitgesproken.

Het tweede beeld ontstond uit een combinatie van pastel, bister, grafiet en conté. Door zachte lagen op te bouwen, ontstaat een warme kleurrijke sfeer. De kleuren vloeien in elkaar over, nuances vervagen en versterken tegelijkertijd de dromerige blik en zachte expressie.

Deze twee versies van hetzelfde gezicht zijn daarmee bijna twee verschillende personen geworden, elk met hun eigen karakter en beleving. Dit onderstreept hoe materiaal, kleur en techniek niet alleen vorm geven, maar ook onlosmakelijk verbonden zijn met de expressie en beleving die het werk oproept. Elk werk heeft hierdoor een eigen, unieke sfeer.

Ik ben benieuwd, welke van deze twee spreekt jou het meest aan? Word je geraakt door de ingetogen eenvoud van het eerste werk of voel je de warmte en poëzie van het tweede beeld? Misschien herken je in beide iets, of juist iets anders.

Liefs,

Kaat